We hebben net onze tickets voor de ferry geboekt, om 1:15 vertrekken we richting Wellington. De trip duurt ruim 3 uur.

In Wellington hebben we een dagje om de sights te zien (museum Te Papa, botanische tuinen, en de stad in het algemeen) en de dag erna vliegen we tegen half vier weer naar Nederland!

Vanaf Christchurch zijn we richting Kaikoura gereden, waar we door het slechte weer geen dolfijnentrip hebben kunnen maken. Maar dat werd goedgemaakt door de zeehondenkolonie waar we langs reden, en het over het algemeen schitterende uitzicht onderweg! En we hebben nog even 20 km gravelweg meegepikt, om het af te leren.

Nu gaan we hier in Picton nog even rondkijken en onze auto weer inleveren (*snik*)!

Tot gauw!

Deze keer helaas geen foto’s; dat is net iets teveel gedoe. (Als je de fotoreportage van de rest van onze reis nog niet gezien hebt, kijk dan even hier!)

We zijn eergisteren in Dunedin voordat we zijn verder gereden eerst nog naar Baldwin Street gereden. Dit is ’s werelds steilste straat, met een gemiddelde helling van 1:1,266 (lees: heeeel stijl). Je mocht er helaas niet door rijden, maar gewoon door de straat lopen was al een hele ervaring.

Vanaf Dunedin zijn we via de kust naar de Moeraki Boulders gereden. Dit zijn ronde steenformaties op een strand langs de oostkust. Het klinkt misschien wat suf, maar een clubje stenen bij elkaar die er allemaal uitzien als King Size voetballen is een heel opmerkelijk gezicht.

In plaats van saai langs de kust direct naar Christchurch te rijden, hebben we een flinke omweg via de MacKenzie Country gemaakt. Dit is een dunbevolkt gebied in het midden van het Zuidereiland, met glooiende heuvels en uitzicht op de Southern Alps. We hebben hier geslapen in een opmerkelijk hostel. Het is het huis van een gepensioneerde schapenboer (Tony) in the middle of nowhere (nabij Omarama), in geheel authentieke begin 1900-stijl (met moderne keuken en badkamers). Het uitzicht was schitterend, net als de zonsondergang en zonsopkomst, en de maansverduistering ertussen! Bovendien wist Tony ook nog het nodige te vertellen over hoe politiek NZ in elkaar steekt; een nieuwe en leerzame kijk op dit land.

Vanaf Omarama zijn we vandaag via o.a. Lake Pukaki en Lake Tekapo naar Christchurch gereden, waar we weer een heel aardig hostel hebben weten te vinden (in een keer, wat ook een hele opgave is ). Hier gaan we de komende dagen rondkijken en tussendoor nog een tripje met de trein door de Southern Alps maken.

Tenslotte gaan we hopelijk nog badderen in thermische baden en tussen dolfijnen varen en daarna met de ferry naar het Noordereiland en Wellington.

Hopelijk daarover meer in een volgende post. En anders tot ziens in Nederland!

We zijn nu in Dunedin, in zo’n beetje het zuidoostelijkste puntje van Nieuw-Zeeland. Dunedin is de 4e stad qua grootte van NZ, met ruim 100.000 inwoners. Dat betekent beschaving, goedkope brandstof, supermarkten die lang open zijn en meer verkeer dan we in de afgelopen week in totaal gezien hebben…

Niet dat het hier heel druk is. Veel rustiger dan Auckland (met 1,3 mln inwoners). We zijn op de ruim 2600 km die we tot nu toe gereden hebben gewoon erg weinig mensen tegengekomen. (“Dit is Jaap, onze tegenligger voor vandaag.”)

Maar genoeg over Dunedin; tijd voor de foto’s!

Gerdi’s reis begon natuurlijk op Schiphol, waar ze met de lopende band werd afgeleverd door Diana:

Gerdi landde met vijf uur vertraging in Auckland, waar Peter dus al een tijdje stond te wachten. Gelukkig arriveerde haar zoekgeraakte koffer eerder dan ons in ons hostel.

Na een voorstelronde op de universiteit zijn we North Head opgeklommen, voor een leuk uitzicht over de stad:

Ook zijn we naar het Auckland Museum geweest (dat dus geheel gratis bleek te zijn…), om wat mooie Maori-stukken te bekijken:

En we zijn in Sky Tower geweest, 220 meter boven de stad:

Om de City of Sails gepast uit te zwaaien hebben we nog een tripje met de ferry gemaakt naar de overkant van de baai:

De volgende dag zijn we naar Blenheim gevlogen, via Wellington. Tot aan Wellington hadden we een “normaal” lijnvliegtuig (een Boeing 737 ofzo). Voor het stukkie naar Blenheim hadden we bijna een prive-vliegtuig:

Het vliegtuigje bood ruimte voor maar 19 passagiers en je kon zo de cockpit inkijken — erg gaaf! En wij ons maar afvragen waarom we in vredesnaam stoelen 4A en 4F hadden… Ook het uitzicht was fantastisch:

In Blenheim werden we opgewacht door de man die ons onze auto verhuurde. Dit bleek een witte Nissan Pulsar te zijn, hier te zien in Picton, waar we onze eerste nacht in een hostel op het Zuidereiland hebben doorgebracht:

Vanaf Picton zijn we naar Nelson gereden, via de Marlborough Sounds:

In de buurt van Nelson ligt Abel Tasman National Park, waar Peter graag vogels mag fotograferen, en je erg leuk kunt wandelen:

Na bijna 5 uur wandelen werden we opgepikt door een watertaxi. Erg handig en leuk, alleen had niemand ons verteld dat je om in te kunnen stappen door het (koude) zeewater aan boord moet klimmen. Koude voeten dus! Aan het einde van de boottrip werden we getrakteerd op een gratis rondrit door het dorp. Nog in de boot, op een aanhanger…!

De volgende dag ging het door regenachtig weer naar de Nelson Lakes. Schitterend uitzicht, erg mooi oerwoud en gelukkig geen natte voeten:

Bij de westkust van het Zuidereiland aangekomen zijn we de volgende dag naar de Punakaiki Pancake Rocks gegaan:

Gerdi reed:

Hierna kwamen we aan in Hokitika, met in de buurt de Hokitika Gorge, met ont-zet-tend blauw water (en een beetje regen):

Het blauwe water was toen voor ons nog heel bijzonder, inmiddels hebben we het al op meer plaatsen gezien. Wat je ook veel vind in NZ, zijn watervallen…

… en schapen!

Vanuit Hokitika zijn we richting de gletsjers gereden, maar niet voordat we een perfect glad spiegelmeer bezocht hadden:

En in het schattige kustplaatsje Okarito (30 inwoners!) een uitzichtpunt beklommen en op het strand van de zonsondergang genoten hadden:

Vanuit Okarito zijn we ’s ochtends eerst naar Lake Matheson — het beroemdste spiegelmeer van NZ — gereden. Daar moest Peter natuurlijk een hippe foto van maken:

Daarna waren Fox Glacier en Franz Josef Glacier (met Peter’s Pool) aan de beurt:

De volgende dag zijn we in een keer van Franz Josef via Haast naar (Lake) Wanaka gereden. Onderweg zijn we de nodige mooie natuur tegengekomen:

Bij Wanaka zijn we de steile en lange gravelweg naar het plaatselijke skigebied Treble Cone opgereden:

Vervolgens zijn we daar in de buurt een track gaan lopen, dat iets ‘avontuurlijker’ bleek dan we verwacht hadden:

Daarna ging het richting Queenstown, een van NZ’s meest touristische plaatsen. Naast mooie natuur en een groot meer (Lake Wakatipu) vind je hier ontzettend veel action packed activiteiten zoals bungeejumpen, skydiven, jetboaten, enz. Wij zijn voor de kabellift en een tochtje met een stoomboot gegaan:

Ook zijn we gaan kijken bij ’s werelds eerste commerciële bungeejump-locatie, waar toevallig ook nog eens filmopnames voor Lord of the Rings gemaakt zijn (River Anduin):

Over Lord of the Rings gesproken, toen we de volgende dag in de buurt van Glenorchy (ook aan Lake Wakatipu) gingen wandelen, bleken we te zijn beland op de locatie die de filmmakers gebruikt hebben voor Isengard:

Het bos hier vlak naast lijkt ook sterk op dat uit een aantal scenes uit de film — en was van zichzelf al erg mooi:

Op de terugweg lag Lake Wakatipu er ontzettend mooi bij:

Vanaf Queenstown ging het met alweer een lange rit via Te Anau naar de Milford Sound (een fjord). Hemelsbreed is dit ongeveer 30 km, maar via de weg is het ongeveer 300 km! De rit zelf is echter al de moeite waard, en de cruise op de Sound is nóg mooier, vooral bij een beetje regenachtig weer, zoals wij hadden:

Het uitzicht vanuit ons hostel bij Te Anau, op een deer farm aan de rand van Fiordland was ook erg de moeite waard:

Tot zover onze kleine selectie uit de bijna 2000 foto’s die we inmiddels gemaakt hebben! Foto’s van de reis naar en Gerdi’s verjaardag in Dunedin ontbreken nog, want daarvoor is momenteel nog geen ruimte op onze laptop. Er sneuvelt geleidelijk aan steeds meer software om ruimte te maken…

Morgen rijden we in twee etappes richting Christchurch, om na een paar dagen via Hanmer Springs en Kaikoura weer naar Picton te rijden. Hier leveren we onze auto weer in en nemen we de ferry naar Wellington. Hier kijken we nog een dagje rond en dan vliegen we weer naar Nederland. Wat gaat de tijd toch snel…!

Ons vliegtuig vanuit Auckland bracht ons eerst naar Wellington. Dat vliegtuig was een Boeing 737, net als van Schiphol naar Londen, en dus niets bijzonders. Het vliegtuig dat ons van Wellington naar Blenheim bracht, was echter heel iets anders. Dit was een klein propellervliegtuig, met wel 19 zitplaatsen! En wij ons maar afvragen waarom we toch stoel 4A en 4F hadden…

Vanaf Blenheim ging het met onze huurauto (een Nissan Pulsar) naar Picton en ons eerste hostel hier. De volgende dag via Queen Charlotte Scenic Drive (1,5 keer, want we waren nog wat spullen vergeten in het hostel) naar Nelson. In Nelson hebben we wat warme boodschappen (muts, zonnebril, thermisch ondergoed, handschoenen) gedaan en zijn we doorgereden naar Motueka, vlakbij het Abel Tasman National Park.

De volgende dag zijn we naar het National Park gereden voor een stevige wandeling van 12 km, langs stranden, kliffen, bergen en lokale flora (geen idee hoe die planten hier allemaal heten… ). Het weer was erg goed (thermisch ondergoed was niet nodig, gelukkig) en de omgeving erg mooi. We werden teruggebracht met een heuse watertaxi: een te klein bootje met een te grote motor en zonder aanlegsteiger. Natte voeten op het strand dus! Maar wel heel avontuurlijk en erg cool om mee te maken! Vooral de rondrit in de boot op een aanhanger achter een trekker door het dorp was “bijzonder”…

Gisteren zijn we vanaf Motueka naar Greymouth gereden. Het weer was aanmerkelijk minder met veel laaghangende wolken en regen, maar daar werd het uitzicht eigenlijk alleen maar spectaculairder van! Vooral langs de westkust, met grote golven, rotsen, kliffen en smalle weggetjes. Onderweg zijn we naar de Nelson Lakes gereden, waar we een korte wandeling door écht oud bos gemaakt hebben. Net als op de foto’s die je altijd ziet!

Vandaag zijn we langs de Pukaiki Pancake Rocks gegaan en we zitten daar nu vlakbij in een Internetcafeetje. Het is toch anders om dit soort reisverslagen in zo’n establishment te typen dan thuis achter je eigen computertje; bovendien kan ik nu geen foto’s plaatsen… (En we hebben er echt VEEL!)

Volgens het Internet is het hier vandaag en morgen mooi weer (voor zover dat kan langs de westkust, met 6000 mm regen per jaar!), dus we gaan weer snel verder naar het zuiden om alle bergen, bulten, bomen, beekjes en… gletsjers (!) te bewonderen!

Haar vliegtuig had helaas wat vertraging (vandaar die vier uur), en haar koffer was in eerste instantie zoek, maar was gelukkig eerder in het hostel dan wij.

Ikzelf zat ondertussen al een nachtje in dat hostel, want mijn huisbaas (Mina) is naar Noorwegen (of all places) verhuisd, dus ik moest m’n kamer uit. We zitten nu samen knus in een hostel aan de andere kant van Western Park (Verandahs) en vertrekken overmorgen naar het Zuideiland!

Ik schrijf dit vanuit een (te) hip internetcafe, met Chinese tekens op het toetsenbord… Dan mis ik toch wel m’n gratis internet op m’n eigen kamer…

Maargoed, de internettijd zit er al weer bijna op, dus we gaan weer verder met Auckland verkennen! Gisteren was het mooi weer en hebben we Devonport, North Head en Mt Eden verkend (eergisteren the Domain en de universiteit). Nu is het weer minder, dus gaan we naar het museum.

Hopelijk vinden we tussen al onze reizen door tijd (en puf) om meer verhalen te typen…

Fotoalbum

Bastion Point

Deze keer waren we (Elise en ik) wel op tijd met het boeken van een auto, dus hebben we vrijdagmiddag de auto opgehaald. Aangezien het mooi weer was, zijn we eerst naar Bastion Point gereden. We waren hier allebei al eens eerder geweest, maar je hebt vanaf Bastion Point een prima uitzicht over downtown Auckland en de Hauraki Gulf. De dramatische zonsondergang was en fantastische bonus en ik heb hier een van m’n mooiste foto’s ooit gemaakt! Fantastisch als je zo’n foto al een tijdje aan ziet komen en dan op precies het goede moment afdrukt én de foto gelukt is! Ik ben er zo blij mee, dat ‘ie hier een speciaal plaatsje krijgt. (Zie het fotoalbum voor meer foto’s van deze zonsondergang.)

Hobbiton & Wairere Falls

Tijdens het plannen van het weekend hebben we het er nog over gehad, om naar de filmset van Lord of the Rings’ Hobbiton te gaan. Dit is een weiland met restanten van de Hobbit holes in de buurt van het plaatsje Matamata, waar de eigenaar rondleidingen geeft. Het is de enige filmset van Lord of the Rings die niet geheel in oorspronkelijke staat is teruggebracht. We vonden $50,- alleen allebei te duur voor een rondleiding door een weiland met een paar witgeschilderde houten panelen van twee uur, zeker aangezien je in diezelfde tijd ook nog werd rondgeleid door de schapenhouderij van de goede man… Een puntje minder op de todo-lijst dus…

Ook interessant (én geheel gratis) zijn de Wairere Falls in de buurt van Hobbiton. Dit is een waterval van ruim 150 meter hoog, wat voor het Noordeiland een aanzienlijke hoogste is. Na een kleine speurtocht over de lokale wegen (slechte bewegwijzering!) en een klim van drie kwartier over een pad door een redelijk dichtbegroeid bos langs een met stenen bezaaid riviertje kwamen we aan bij de voet van de waterval. Het was zeker een indrukwekkend gezicht, maar de klim naar de top (nog eens drie kwartier) hebben we maar laten zitten, aangezien we die dag nog meer te doen hadden. Op weg terug naar beneden hebben we nog geluncht op rotsblokken in de rivier. Zeker aan te raden, zolang je uitkijkt dat je niet uitglijdt op die rotsen.

Orakei Korako

Vanaf de Wairere Falls ging de reis verder naar Orakei Korako. Dit is net als Waimangu Thermal Valley (waar we een paar weken geleden waren) een geothermisch gebied (met dus allerlei gesis en gestoom van warm water enzo). Het is kleiner dan Waimangu, maar veel ouder, dus de formaties zijn groter en uitgebreider. Ook heeft Orakei Korako een paar geisers en (geheel uniek) een grot met een warmwaterbron.

Nadat je bij Orakei Korako een kaartje hebt gekocht, wordt je met een pendelbootje naar de overkant van de rivier gebracht, waar al het natuurschoon zich bevindt. De boot legt aan aan de voet van een indrukwekkend silicaterras, dus het tripje is een leuk extraatje. Omdat het een vrij koude dag en al wat later in de middag was, stoomde een en ander wat meer dan gewoonlijk. Je kunt daardoor ook wat minder zien dan anders, maar indrukwekkend is het wel. Samengevat was Orakei een mooie mix van allerlei formaties in nog meer verschillende kleuren, kleine geisers, borrelende modderpoelen en veel keihard stomende warmwaterbronnen. De hoofdattractie, Artist’s Palette, was helaas compleet grijs in plaats van kleurrijk, doordat we op het verkeerde moment in zijn zoveel-maandelijkse cyclus langskwamen.

De grot was echter wel uniek. Het was er doordat Orakei erg afgelegen ligt (en doordat wij de laatste bezoekers van de dag waren) muisstil en de grot is warmer dan de omgeving, door de warmwaterbron onderin. Bovendien is het water in de bron blauwgroenig en kristalhelder en heeft de grot een uitstekende akkoestiek, waardoor je elk geluidje dat er wél is erg goed hoort. Ik heb nooit geweten dat Elise’s fotocamera zóveel bliepgeluidjes maakt.

Tegen de tijd dat we vertrokken van Orakei werd het al donker, dus zijn we direct op zoek gegaan naar een hostel, in Taupo.

Taupo

Het hostel van onze keuze voor dit weekend was de Rainbow Lodge in Taupo. Taupo is een plaats(je) aan de noordkust van Nieuw-Zeelands grootste meer, Lake Taupo. Dit meer van zo’n 30 bij 40 km is de krater van een van de grootste vulkaanuitbarstingen ooit. Taupo zelf is niet veel bijzonders. Nu vind ik dat van vrijwel alle plaatsen in NZ, dus ik ben er nog niet helemaal uit of dat nu aan mij of aan NZ ligt…

De Rainbow Lodge daarentegen was het beste hostel dat ik heb gezien sinds de Mouse Trap in Paihia, Bay of Islands. De Mouse Trap was heel leuk aangekleed, maar de Rainbow Lodge heeft allerlei leuke extraatjes zoals een gratis in en rond Taupo, gratis koffie en thee en wat sjiekere douches. En — en dat was de voornaamste reden om voor dit hostel te kiezen — centrale verwarming! De ijskoude nacht op dunne matrasjes in een onverwarmde in het hostel in Rotorohanga vorig weekend was ons namelijk slecht bevallen…

Helaas was het ook deze keer een koude nacht en ging de verwarming hiervan dusdanig flippen dat het behoorlijk warm en benauwd werd in de kamer… Ik heb dus weinig geslapen die nacht en we waren de volgende ochtend allebei vroeg wakker. Zo vroeg, dat het nog bijna donker was. Ik heb daarom van de gelegenheid gebruik gemaakt om foto’s te gaan schieten van de zonsopgang over Lake Taupo. Een bonus hierbij is, dat aan de overkant van Lake Taupo Tongarito National Park (en dus Mt Ngauruhoe, oftewel Mt Doom) ligt. Dat klinkt niet alleen fotogeniek, dat is het ook!

Na het ijs van de autoruiten gekrabd te hebben, ben ik naar de kade gereden en heb foto’s geschoten tot ik geen gevoel meer had in m’n vingers. Het was een schitterend uitzicht, met dampwolken boven het water, alle kleuren van de regenboog in de lucht (én in de reflectie in het water!) en knalrood verlichte besneeuwde bergtoppen aan de horizon! Maar een plaatje zegt meer dan duizend woorden, dus hier volgt eervolle vermelding nummer twee van het weekend!

Elise was helaas geen getuige van al dit moois, aangezien ze aan het douchen was toen ik vertrok. Op weg terug kwam ik haar tegen, dus zijn we nog weer teruggereden naar de kade, maar het meeste moois was ondertussen al geweest… Na het ontbijt (met door Elise meegebrachte croissants) zijn we eerst naar de Huka Falls, net ten noorden van Taupo gereden. Het was daar door het koude weer echter zo mistig, dat je nog geen 20 meter ver kon kijken. Dus zijn we maar langs de oostkust van Lake Taupo naar het zuiden gereden. Dit bood wel een prima uitzicht.

Tongariro National Park

Het was in eerste instantie ons idee, om hierna via de westkust van Lake Taupo weer terug te rijden richting Auckland, met onderweg een aantal stops voor foto’s en korte wandelingen. Maar ten zuiden van Lake Taupo ligt zoals al gezegd Tongariro National Park — met daarin een aantal van NZ’s mooiste wandelpaden. We hadden ons al eens eerder in dit gebied verdiept, maar waren al snel tot de conclusie gekomen dat deze paden in de winter niet bepaald begaanbaar waren voor mensen zonder complete klimmersuitrusting. Elise had zich er eigenlijk al bij neergelegd dat we niet naar Tongariro zouden kunnen, maar aangezien we op weg naar het westen toch langs het Turangi Visitors Centre — met informatie over zowel de westkust van Lake Taupo als Tongariro — kwamen, besloot ik om daar eens te informeren of er ook wandelpaden waren die wél begaanbaar waren voor simpele studenten zoals wij.

Die bleken er zeker te zijn! En het weer was er nog prachtig ook! We besloten dus vrijwel meteen om de westkust van het meer te laten voor wat het was en zijn naar Whakapapa, een klein plaatsje midden tussen de twee grootste bergen van Tongariro (Mt Ruapehu en Mt Ngauruhoe) gereden. Hier zijn een aantal wandelpaden van een uur of drie die onder de sneeuwgrens liggen. We besloten om de Taranaki Falls Track te lopen. Dit pad voert langs een riviertje door open velden naar een mooie waterval en via een soortgelijke route weer terug.

Het pad was goed begaanbaar en voerde door een schitterende omgeving. We konden kilometers ver kijken; letterlijk het halve eiland over, want we konden Mt Taranaki (150 km verderop) prima zien! De rivier die we volgden was op veel plaatsen in de schaduw nog deels bevroren. Op zich logisch op zo’n hoogte, maar toch een rare gewaarwording. De waterval stort zich vanaf een zwart/rood/bruine rotswand naar beneden in een gebied waar je de beide grootste bergen kon zien. Erg fotogeniek! De wandelroute was absoluut de moeite waard!

Drie uur (en een hoop foto’s) later waren we weer terug bij de auto. Hierna hebben we nog een korte wandelroute naar een andere waterval gelopen en zijn we via dezelfde route weer terug gereden naar Turangi, om alsnog via de westkust van Lake Taupo terug te rijden naar Auckland. Ondertussen was het natuurlijk alleen al een paar uurtjes later, dus het grootste deel ervan hebben we in het donker gereden… Onderweg heb ik nog wel even een snelle maar goed vullende hap gescoord, want van weinig slaap en veel wandelen (en rijden; bijna 1000 km!) word je best moe!

Al met al was dit een van mijn beste weekenden in NZ; geweldig weer, geweldige natuur en een paar geweldig geslaagde foto’s als herinnering!

Fotoalbum

Aangezien het lang onduidelijk was of het wel mooi weer zou worden (elders op het Noordeiland hebben ze last (gehad) van stortbuien, overstromingen en orkanen!), hebben we pas vrijdag besloten om op pad te gaan. Toen ik mijn vaste autoverhuurbedrijf (Jucy Rentals) belde, hadden ze geen enkele betaalbare auto meer… Nu is Jucy lang niet de enige auto-toko in Auckland, maar wel de goedkoopste voor mij. Telefoontjes naar enkele andere bedrijven leerde ons, dat ook zij geen auto’s meer hadden, of veel duurder waren… Gelukkig boden Elise’s gastouders (Peter & Diana) uitkomst, door vrijdagavond bij een voor mij onbekend bedrijfje goedkoop een autootje te scoren. We konden het karretje zaterdagochtend ophalen en hij kostte hetzelfde als de gebruikelijke Sirion! Bovendien wilden Peter & Diana ook nog naar het verhuurbedrijf toebrengen. Ons weekend leek dus gered.

Toen we zaterdagochtend bij het verhuurbedrijf aankwamen, leek het karretje (een driedeurs Honda Logo met de nodige deuken en krassen) niet erg veel soeps, maar het ding was verrassend comfortabel en heeft ons overal gebracht waar we zijn wilden, zonder problemen. Na Peter & Diana uitgebreid bedankt te hebben, zijn we op pad gegaan.

Waikato Region

Dit pad (de snelweg) bracht ons door in eerste instantie bewolkt weer naar Waikato Region. Waikato is ongeveer het gebied tussen Auckland en het midden van het Noordeiland, Lake Taupo. Het is een grotendeels glooiend landschap, met her en der bar weinig tekenen van beschaving. Da’s dus positief.

Doordat we pas zaterdagochtend de auto opgehaald hadden in plaats van vrijdagmiddag, waren we nogal wat later dan normaal en zijn we dus via de snelweg vrijwel direct naar de Waitomo Caves gereden, met een paar kleine stops voor foto’s. Onderweg hebben we al wel vast een hostel (in Rotorohanga) geboekt, zodat we niet in het donker op zoek hoefden te gaan.

Waitomo Caves

De Waitomo Caves liggen in een gebied vol grotten, ontstaan door vulkanische activiteit en zandsteen dat is uitgesleten door regen. De meeste grotten zijn op zich niet veel bijzonderder _{(is dat een woord?)} dan de meeste grotten in Europa, maar één ervan — de Glowworm Cave — is toch wel iets heel bijzonders. Rondom de Glowworm Cave zijn nog een aantal andere interessante grotten, waar allerlei al-dan-niet avontuurlijke activiteiten (raften, abseilen, tuben, klimmen) georganiseerd worden. We hadden allebei geen zin in een nat pak en voor de langere niet-avontuurlijke tochten waren we helaas te laat in Waitomo, dus we hebben ons bezoek aan de Glowworm Cave met een rondleiding door Aranui Cave gecombineerd. (Een aantal van de grotten was door de zware regenval gedurende de week trouwens ook volgelopen met water, dus niet toegankelijk.)

We zijn eerst naar de Aranui Cave gegaan (laatste rondleiding van die dag ). Dit een heel aardige grot, met veel druipsteenformaties. Verder kan ik er niet veel over melden, dus zie het fotoalbum. Snel door naar de Glowworm Cave dus!

Zoals de naam al zegt, leven in de Glowworm Cave de nodige gloeiwormen (larven van een of ander vliegend insect), die een blauwgroen licht afgeven. Er stroomt een riviertje door de grot, waardoor je vanuit een bootje naar deze ‘indoor sterrenhemel’ kunt kijken. Helaas was dit riviertje zo ver gestegen, dat de Cave vrijwel helemaal onder water had gestaan — en de meeste gloeiwormen dus verzopen (de zaterdag dat wij er waren was de eerste dag dat de Cave weer open was). De hoger gelegen grotten (zonder water en gloeiwormen) waren allemaal toegankelijk, net als de grootste grot met gloeiwormen, maar een aantal andere grotten met gloeiwormen stonden nog helemaal onder water. We waren dus even bang dat er niet veel te zien zou zijn, maar gelukkig waren er in de ‘hoofdgrot’ nog voldoende gloeiwormen. Voldoende zelfs voor een heuse spreekwoordelijke unieke ervaring. Stel je een pikdonkere grot voor, waar het afgezien van zacht gekabbel doodstil is. Je ziet echt geen steek voor ogen, totdat de gids het bootje om een hoek manouvreert. Om die hoek doemt dan een blauw-groene sterrenhemel op, waar je langzaam onderlangs vaart… Erg gaaf! Echt jammer dat je er geen foto’s van mag maken.

Toen we de grot weer uit kwamen was het al aardig aan het schemeren en zijn we via de supermarkt (voor soep voor het avondeten en brood voor de volgende dag) naar het hostel gereden. Nadat we gegeten hadden, hebben we geheel democratisch de route voor de volgende dag uitgestippeld en zijn we vroeg gaan slapen. En dat laatste was maar goed ook, want het was die nacht ijskoud en onze kamer had helaas geen verwarming!

Van Waitomo naar Kawhia

Als je vroeg gaat slapen, kun je ook vroeg opstaan. En dat was maar goed ook, want er stond voor zondag tot zonsondergang een hoop op de agenda. Zo’n 150 km rijden over achterafwegen, met onderweg de nodige sights. We hadden zondag het beste weer van de wereld. Het was ’s ochtends ijskoud (er kwam nog damp van alle riviertjes), maar we hebben de hele dag een stralend blauwe lucht gehad! De eerste etappe bracht ons via Waitomo naar de Natural Bridge. Dit is een natuurlijk gevormde brug over soort kloof in de grond (waarschijnlijk een grot waarvan het plafond is ingestort). Een erg mooi gezicht, vooral in de felle ochtendzon!

Vlakbij deze brug vonden we een weilandje met rotsblokken, bomen en schapen, dat ze zó in Lord of the Rings hadden kunnen gebruiken! (Op zich niet zo gek, aangezien de set voor Hobbiton ook in Waikato ligt. En over LotR gesproken, we vingen onderweg nog een glimp op van een besneeuwde Mt Doom.) Op de foto hiernaast staat op veler verzoek Elise wat duidelijker dan op een eerdere foto die ik geplaatst heb.

Vanaf de Natural Bridge was het een klein eindje rijden naar de Marokopa Falls. Dit is op zich een mooie waterval, maar je kunt er niet echt dichtbij komen en door al het opspattende water was het ook lastig om foto’s te maken. Dus zijn we vrijwel meteen doorgereden richting het plaatsje Kawhia (spreek uit: kar-fi-ja). De weg naar Kawhia is een goed begaanbare, rustige, slingerende asfaltweg, met onderweg een paar heel aardige uitzichten. We zijn dan ook regelmatig gestopt voor wat foto’s.

Kawhia, een slaperig dorpje, is een van de oudste Maori-nederzettingen in Nieuw-Zeeland. Niet dat je daar nu nog veel van ziet, maar toch. Vlakbij Kawhia ligt een zwart-zandstrand met (als het eb is) warmwaterbronnen; hier hebben we geluncht. We waren helaas bijna vloed, maar het uitzicht was er niet minder om!

Van Kawhia naar Raglan

Na onze zoute-zee-lucht-lunch ging het verder naar Raglan, het surfcapitool van Nieuw-Zeeland (schijnbaar om de zeldzame left-hand surf). Het grootste deel van deze ruim 50 km lange etappe bestaat uit een gravelweg. Dat rijdt dus erg langzaam (30-40 km/h), maar de weg voert door een erg mooie omgeving en geeft je echt het gevoel dat je ergens komt waar niet veel mensen komen. We zijn op het hele stuk denk ik twee auto’s en een motor tegengekomen (waarschijnlijk locals). De planning was om ongeveer een uur voor zonsondergang in Raglan aan te komen (ongeveer 16:30 uur dus). Dat is ons heel aardig gelukt.

Raglan op zich is — zoals zo ongeveer elke plaats in NZ die ik tot nu toe gezien heb — niet heel veel bijzonders. Een klein winkelcentrum (éé straat), brede wegen, houten huizen en redelijk veel groen. Alles is ruim opgezet, want er is toch ruimte genoeg (4 miljoen Kiwi’s in een land acht keer zo groot als Nederland). De stranden en de rest van de omgeving daarentegen waren wél de moeite waard! Volgens Elise’s reisboek was met name de Te Toto Gorge in de helling van Mt Karioi, aan de kust ten zuidwesten van Raglan de moeite waard. Mijn Lonely Planet noemde de hele locatie niet, maargoed…

Na dik een halfuur over een smal, kronkelig gravelweggetje tegen Mt Karioi opgekropen te zijn hadden we de hoop al bijna opgegeven (“It ‘as to be ‘eere”, zoals Elise het zei), maar daar was de Gorge dan uiteindelijk toch: een grote kloof in de berg van zo’n 40 à 50 meter diep, pal aan de kust. Met een werkelijk schitterend uitzicht op de inmiddels ondergaande zon! De bijna loodrechte rotswand aan onze voeten maakte het des te dramatischer.

We hebben bij de Gorge niet gewacht totdat het helemaal donker was, aangezien we dan in het donker terug moesten rijden over dat smalle (soms éénbaans) gravelweggetje. Weer op een van Raglan’s vele surfstranden (Whale Beach) aangekomen, deed de zon nog z’n best om een paar gave kleuren te laten zien, maar inmiddels waren er wolken zo vriendelijk om ervoor te gaan hangen… We zijn dus maar wat naar de laatste surfers gaan kijken en daarna ben ik fish ‘n’ chips gaan halen. Of eigenlijk alleen chips, want ze waren out of fish. Om zes uur ’s avonds… Het was wél het beste eten dat ik in NZ gekocht heb voor $2,50 trouwens!

Voor het eten hebben we ook nog even getankt. En dat was maar goed ook, want de brandstofmeter bleek kapot te zijn en we zaten dus al bijna zonder benzine! Gelukkig was het geen dorstig autootje dat we gehuurd hadden…

Ruim twee uur later kwamen we weer bij Elise thuis aan. Moe — van het vele rijden en met name van de koude nacht, maar wél voldaan! Hopelijk is het volgend weekend weer zulk mooi weer!

Het parkje in kwestie is Emily Place Terrace, aan het einde van de straat waar mijn kantoor aan ligt. Het is niet groot, maar wél erg… geel, zoals je kunt zien.

Ook een aantal bomen die er staan, zijn erg opmerkelijk. Hun takken groeien soms zó horizontaal, dat ze ondersteund moeten worden. Klinkt vast heel wazig, dus ik laat de foto’s verder het verhaal wel vertellen.

3529

3531

3533

3535

3537

Fotoalbum

De Franse dame in kwestie, Elise, had ik natuurlijk al voorgesteld, aangezien ze in hetzelfde kantoor werkt als ik.
We hebben vrijdag overlegd waar we zo ongeveer naartoe zouden gaan, en een lijst opgesteld van allerlei dingen die we allebei toch vooral niet moeten vergeten mee te nemen. Handig voor haar, omdat het haar eerste road trip hier in NZ is. Handig voor mij, omdat ik altijd wel íets vergeet… Zaterdagochtend heb ik Elise om 9:00am opgehaald bij haar gastgezin in Mt Albert en zijn we via State Highway 1 (SH1) oostwaarts gereden. Het hoofddoel van onze reis was Rotorua, dat door de zwavellucht van alle geothermische activiteit ook wel Fartopolis (hoofdstad van de scheten) genoemd wordt. We zijn hier naartoe gereden via Bay of Plenty, alwaar zich de kiwi-industrie, leuke (surf)stranden en andere al-dan-niet interessante zaken bevinden.

Bay of Plenty

De snelweg bracht ons via een gebied dat verdacht veel op Nederland lijkt (omdat het zo plat is) binnen een uurtje of 2 naar Bay of Plenty. De radiozenders en waren weer eens behoorlijk waardeloos, maar gelukkig had Elise een CD’tje gebrand. Onze eerste stop was in Katikati, volgens Elise’s reisgids le plus belle village de Nouvelle Zélande (het mooiste dorp van NZ). De muurschilderingen waren wel leuk, maar verder was het niet veel bijzonders. Snel door naar de volgende halte dus!

Die halte was Minden Lookout. Dit uitzichtpunt (in de buurt van Tauranga, de ‘hoofdstad’ van Bay of Plenty) dat met de auto te bereiken is, biedt uitzicht over de hele westelijke helft van Bay of Plenty. En wαt een uitzicht! Het was toen wij er waren schitterend helder weer (alleen was de wind de hele dag ijzig; tien minuten buiten de auto en je voelde je vingers niet meer…), dus je kon inderdaad erg ver kijken. De zon die in de zee weerspiegelde maakte het plaatje af. We heben nog geprobeerd om op een ander punt wat mooie uitzichtfoto’s te maken, maar helaas stonden er overal bomen voor. Toen ons autootje vervolgens maar met moeite op het gravelweggetje de berg weer op kwam, hebben we het verder maar niet meer gewaagd…

Vervolgens wilden we naar Mount Maunganui, een berg van ruim 250 meter, pal aan de kust in Tauranga. Volgens onze reisgidsen moest dit ook een prima uitzicht geven. Toen we door Tauranga reden en zagen hoe groot en lelijk die plaats (en met name de haven) eigenlijk is, bedachten we ons dat het uitzicht niet beter kon zijn dan dat vanaf Minden Lookout, dus zijn we maar verder gereden richting het oosten. Dit bracht ons naar Te Puke, het hart van NZ’s kiwi-industrie. Maarja, wie wil er nou industrie zien…? Dus we zijn maar doorgereden.

Ons plan in eerste instantie was, om via SH2 de hele Bay door te rijden naar het oosten, en vandaar richting het zuidwesten naar Rotorua te rijden en daar een hostel te vinden. De Bay zag er alleen niet heel bijzonder uit (en dat terwijl het één van de favoriete binnenlandse vakantiebestemmingen van de kiwi’s is!), dus besloten we om direct naar Rotorua en omgeving te rijden, omdat daar op zich al genoeg te beleven is om meer dan een weekend te vullen. Dus namen we de SH33 zuidwaarts.

Deze weg bracht ons langs de Okere Falls, een paar kilometer voor Lake Rotorua. Dit zijn een viertal watervallen waarop behoorlijk veel geraft en gekano’d (?) wordt. De watervallen zijn niet heel hoog, maar er stroomt wel flink wat water door! Daarom heeft men hier begin vorige eeuw ook een waterkrachtcentrale gebouwd, die inmiddels helaas gesneuveld is.

Rotorua

Na nog een aantal stops gemaakt te hebben om foto’s te maken van Lake Rotorua en omgeving kwamen we in Rotorua zelf aan. Ook als ze hier geen plaatsnaamborden hadden neergezet, hadden we geweten dat we er waren, gezien de her en der overdadig aanwezige lucht, die het best te omschrijven is als een mix van rotte eieren en scheten… Bij het Tourist Information Center viel de lucht gelukkig mee. Hier hebben we kaartjes gekocht voor een echte Maori hangi, een buffet met traditioneel Maori-eten, inclusief traditionele begroetingsceremonie. Nu moet je traditioneel natuurlijk met een korreltje zout nemen in een toeristische plaats als Rotorua, maar verschillende mensen hebben mij verteld dat de hangi waar wij naartoe zijn gegaan (die in Mitai) een van de meest authentieke in NZ is. Vanuit Mitai zou een pendelbus ons tegen 6:00pm op komen halen bij het Information Center, dus zijn we eerst een kamer gaan zoeken.

Nouja, zoeken… Rotorua stikt van de hostels, dus binnen 10 minuten hadden we een twin room (tweepersoonskamer met aparte eenpersoonsbedden) in Rotorua Central Backpackers. Dit is niet het beste hostel waar ik tot nu toe geslapen heb (dat is nog steeds de Mouse Trap in Paihia, Bay of Islands), maar volgens mij zijn er gewoon geen slechte hostels in NZ. Na alles naar onze kamer gebracht te hebben zijn we nog wat foto’s gaan schieten van de uiterst dramatische zonsondergang over Lake Rotorua, om vervolgens met de pendel naar Mitai af te reizen.

Mitai

Mitai is al honderden jaren een Maori-dorp en de hangi’s worden georganiseerd door één familie. We werden ontvangen in een tent met eettafels (die met het koude weer ietsje beter verwarmd had mogen zijn), alwaar we een uitleg over de avond kregen. Vervolgens gingen we met z’n allen naar buiten (er werden gelukkig fleecedekens uitgedeeld), waar we eerst ons voedsel te zien kregen, dat al drie uur lag te sudderen in een gat in de grond. Vervolgens gingen we naar een riviertje op het terrein, waar een waka (oorlogskano) vol Maori-krijgers met veel toneel aan land ging. Vervolgens volgden we deze krijgers naar een gebouw waar de begroetingsceremonie plaatsvond. Het gebouw was niet meer dan een overkapping (met straalkachels ) die uitkeek over een nagebouwd traditioneel Maori-dorp in de buitenlucht.

Hier kregen we een show voorgeschoteld met veel wapengekletter, geschreeuw, zang, dans en natuurlijk de welbekende uitgestoken tongen en wijd opengesperde ogen. Naast vermaak en humor werd er ook een uitleg geboden van wat er gezegd en gedaan werd en wat de betekenis van bepaalde attributen, symbolen en tattoeages is. Leuk en leerzaam dus. Pas na acht uur werden we weer naar de ‘ontvangsttent’ geloodst, waar een uitgebreid en lekker buffet op ons stond te wachten. (Eindelijk, want we waren ondertussen wel uitgehongerd. ) Rond tienen werden we door de pendelbus weer afgezet bij het Information Center.

Hell’s Gate

Bij onze kaartjes voor Mitai was ook de entree voor Hell’s Gate inbegrepen, dus daar gingen we de volgende ochtend naartoe. Hell’s Gate is een hydrothermische locatie, wat dus betekent dat er allemaal heet water uit de grond omhoog komt borrelen. Dit gaat natuurlijk gepaard met veel stoom en damp en met de nodige mineraalafzetting. Maar helaas ook met de nodige zwavel- en modderlucht…

Maargoed, Hell’s Gate doet zijn naam écht eer aan! Overal om je heen zie je grijs en bruin gesteente met scheuren en gaten en poelen met heet water van tussen de 30 en 90 graden. Aan alle kanten sist, stoomt, dampt en walmt het. En op sommige plekken ziet het geel van de zwavelafzetting. Allemaal heel dramatisch en indrukwekkend dus. Oh, en ’s werelds grootste warmwaterval mag er ook zijn.

Na anderhalf uur hadden we alles gezien en gingen we op zoek naar de volgende indrukwekkende locatie. Via de blue and green lakes (twee meren die er vanuit de lucht helder blauw en groen uitzien, maar vanaf de grond dus helaas niet ) zijn we naar het zuiden gereden, omdat ons verteld was dat daar de beste geothermische locaties waren. We zijn naar de locatie met de grootste concentratie “hier valt iets te zien”-icoontjes gereden. Dit bleek Waimangu Valley te zijn.

Waimangu Thermal Valley

Waimangu Valley is ’s werelds jongste geothermische locatie en is ontstaan tijdens een uitbarsting van de vulkaan Tarawera op 10 juni 1886. Sindsdien is er (met name in de eerste dertig jaar) nog weer het nodige ontstaan en weer ontploft (zoals ’s werelds grootste geiser), waardoor het nu een erg gevarieerd gebied met meerdere kraters, meren en stroompjes is. Waimangu is een wereld van verschil met Hell’s Gate. De laatste is erg grijs en dramatisch, stinkt nogal en is overal redelijk hetzelfde, terwijl de eerste een veel complexer gebied met heel veel verschillende kleuren is. Bovendien is Waimangu veel groter; de hele wandelroute plus de terugrit in de pendelbus kost ruim drie uur!

Ik kan nog wel een paar alinea’s vol typen over wat er allemaal in Waimangu te zien is, maar ik houd het bij een opsomming van de hoogtepunten en een link naar het fotoalbum. Wat dacht je van een meer met rode alg en mos, ’s werelds grootste warmwaterbron (Frying Pan Lake, gemiddeld 55 graden), stomende rotswanden, terrassen van silica, een knalblauw meer, tientallen warmwaterbronnen en allerlei algen en bacteriën die ze allemaal een eigen kleur geven (rood, geel, groen, blauw, …). Oh, en nog een paar mooie uitzichtpunten! Bijkomend voordeel was dat je er geen last had van de ijskoude wind en dat het op sommige plaatsen gewoon lekker warm was. Je kunt de wandelroute ook combineren met een boottocht, maar dat werd ons iets te lang en duur. In ieder geval staat Waimangu hoog in mijn lijstje met favoriete locaties!

Vanaf Waimangu zijn we weer naar Rotorua gereden voor benzine en in de hoop de zonsondergang te zien vanaf een uitkijkpunt op een berg in de buurt. Helaas was het uitkijkpunt niet te vinden, dus zijn we de zonsondergang maar tegemoet gereden. Ook erg mooi!

Weer in Auckland hebben we onze afslag nog gemist (Elise woont in een ander deel van de stad dan ik en daar had ik even niet aan gedacht ), waardoor de kilometerstand maandagochtend uitkwam op ruim 700 km. Het was weer de moeite waard…!

Het gebouw dat grenst aan mijn gebouw is door een architectonische fuck up vergeven van de duiven. Inclusief geluid- en stankoverlast. Dus moest dat gebouw ontruimd worden voor een grote schoonmaak. Voor mij op zich geen probleem, ware het niet dat de mensen die daar zitten (de administratie en een aantal hogere piefen) tijdelijk naar onder andere mijn kantoor verplaatst werden! Dus moest ik verkassen!

De verhuizing is voor een paar weken (hopelijk, maar waarschijnlijk langer). Mijn nieuwe kantoor is recht boven mijn oude, maar deze moet ik delen met een aantal andere mensen die op dezelfde verdieping zaten. In het begin lijkt dat irritant, maar uiteindelijk valt het wel mee en is het zelfs wel gezellig. Zo zie je nog eens mensen.

Naast de twee collega’s uit de kantoren naast mijn oude kantoor, zit in mijn nieuwe kantoor ook een andere student die stage loopt bij Prof. Salcic (net als ik). Haar naam is Elise Malard, ze studeert Elekrotechniek in Bordeaux en ze werkt hier van juni t/m augustus. Haar Engels is helaas niet bijster goed — maar haar Franse accent is des te beter.

Een ‘leuk’ detail is trouwens dat men zo vriendelijk was om mijn PC en laptop (en de rest van mijn spullen) alvast naar mijn nieuwe kantoor te brengen, maar dat mijn access card mij nog geen toegang gaf! Lekker georganiseerd, hier!