Peter in New Zealand

Er is weer mooi weer voorspeld! Maar dan niet voor het noordwesten van het Noordeiland (waar Auckland ligt, dus)… Dan moeten we dus maar een beetje verder weg. Misschien zien we deze keer wel een paar Hobbits…

Fotoalbum

Bastion Point

Deze keer waren we (Elise en ik) wel op tijd met het boeken van een auto, dus hebben we vrijdagmiddag de auto opgehaald. Aangezien het mooi weer was, zijn we eerst naar Bastion Point gereden. We waren hier allebei al eens eerder geweest, maar je hebt vanaf Bastion Point een prima uitzicht over downtown Auckland en de Hauraki Gulf. De dramatische zonsondergang was en fantastische bonus en ik heb hier een van m’n mooiste foto’s ooit gemaakt! Fantastisch als je zo’n foto al een tijdje aan ziet komen en dan op precies het goede moment afdrukt én de foto gelukt is! Ik ben er zo blij mee, dat ‘ie hier een speciaal plaatsje krijgt. (Zie het fotoalbum voor meer foto’s van deze zonsondergang.)

Hobbiton & Wairere Falls

Tijdens het plannen van het weekend hebben we het er nog over gehad, om naar de filmset van Lord of the Rings’ Hobbiton te gaan. Dit is een weiland met restanten van de Hobbit holes in de buurt van het plaatsje Matamata, waar de eigenaar rondleidingen geeft. Het is de enige filmset van Lord of the Rings die niet geheel in oorspronkelijke staat is teruggebracht. We vonden $50,- alleen allebei te duur voor een rondleiding door een weiland met een paar witgeschilderde houten panelen van twee uur, zeker aangezien je in diezelfde tijd ook nog werd rondgeleid door de schapenhouderij van de goede man… Een puntje minder op de todo-lijst dus…

Ook interessant (én geheel gratis) zijn de Wairere Falls in de buurt van Hobbiton. Dit is een waterval van ruim 150 meter hoog, wat voor het Noordeiland een aanzienlijke hoogste is. Na een kleine speurtocht over de lokale wegen (slechte bewegwijzering!) en een klim van drie kwartier over een pad door een redelijk dichtbegroeid bos langs een met stenen bezaaid riviertje kwamen we aan bij de voet van de waterval. Het was zeker een indrukwekkend gezicht, maar de klim naar de top (nog eens drie kwartier) hebben we maar laten zitten, aangezien we die dag nog meer te doen hadden. Op weg terug naar beneden hebben we nog geluncht op rotsblokken in de rivier. Zeker aan te raden, zolang je uitkijkt dat je niet uitglijdt op die rotsen.

Orakei Korako

Vanaf de Wairere Falls ging de reis verder naar Orakei Korako. Dit is net als Waimangu Thermal Valley (waar we een paar weken geleden waren) een geothermisch gebied (met dus allerlei gesis en gestoom van warm water enzo). Het is kleiner dan Waimangu, maar veel ouder, dus de formaties zijn groter en uitgebreider. Ook heeft Orakei Korako een paar geisers en (geheel uniek) een grot met een warmwaterbron.

Nadat je bij Orakei Korako een kaartje hebt gekocht, wordt je met een pendelbootje naar de overkant van de rivier gebracht, waar al het natuurschoon zich bevindt. De boot legt aan aan de voet van een indrukwekkend silicaterras, dus het tripje is een leuk extraatje. Omdat het een vrij koude dag en al wat later in de middag was, stoomde een en ander wat meer dan gewoonlijk. Je kunt daardoor ook wat minder zien dan anders, maar indrukwekkend is het wel. Samengevat was Orakei een mooie mix van allerlei formaties in nog meer verschillende kleuren, kleine geisers, borrelende modderpoelen en veel keihard stomende warmwaterbronnen. De hoofdattractie, Artist’s Palette, was helaas compleet grijs in plaats van kleurrijk, doordat we op het verkeerde moment in zijn zoveel-maandelijkse cyclus langskwamen.

De grot was echter wel uniek. Het was er doordat Orakei erg afgelegen ligt (en doordat wij de laatste bezoekers van de dag waren) muisstil en de grot is warmer dan de omgeving, door de warmwaterbron onderin. Bovendien is het water in de bron blauwgroenig en kristalhelder en heeft de grot een uitstekende akkoestiek, waardoor je elk geluidje dat er wél is erg goed hoort. Ik heb nooit geweten dat Elise’s fotocamera zóveel bliepgeluidjes maakt.

Tegen de tijd dat we vertrokken van Orakei werd het al donker, dus zijn we direct op zoek gegaan naar een hostel, in Taupo.

Taupo

Het hostel van onze keuze voor dit weekend was de Rainbow Lodge in Taupo. Taupo is een plaats(je) aan de noordkust van Nieuw-Zeelands grootste meer, Lake Taupo. Dit meer van zo’n 30 bij 40 km is de krater van een van de grootste vulkaanuitbarstingen ooit. Taupo zelf is niet veel bijzonders. Nu vind ik dat van vrijwel alle plaatsen in NZ, dus ik ben er nog niet helemaal uit of dat nu aan mij of aan NZ ligt…

De Rainbow Lodge daarentegen was het beste hostel dat ik heb gezien sinds de Mouse Trap in Paihia, Bay of Islands. De Mouse Trap was heel leuk aangekleed, maar de Rainbow Lodge heeft allerlei leuke extraatjes zoals een gratis in en rond Taupo, gratis koffie en thee en wat sjiekere douches. En — en dat was de voornaamste reden om voor dit hostel te kiezen — centrale verwarming! De ijskoude nacht op dunne matrasjes in een onverwarmde in het hostel in Rotorohanga vorig weekend was ons namelijk slecht bevallen…

Helaas was het ook deze keer een koude nacht en ging de verwarming hiervan dusdanig flippen dat het behoorlijk warm en benauwd werd in de kamer… Ik heb dus weinig geslapen die nacht en we waren de volgende ochtend allebei vroeg wakker. Zo vroeg, dat het nog bijna donker was. Ik heb daarom van de gelegenheid gebruik gemaakt om foto’s te gaan schieten van de zonsopgang over Lake Taupo. Een bonus hierbij is, dat aan de overkant van Lake Taupo Tongarito National Park (en dus Mt Ngauruhoe, oftewel Mt Doom) ligt. Dat klinkt niet alleen fotogeniek, dat is het ook!

Na het ijs van de autoruiten gekrabd te hebben, ben ik naar de kade gereden en heb foto’s geschoten tot ik geen gevoel meer had in m’n vingers. Het was een schitterend uitzicht, met dampwolken boven het water, alle kleuren van de regenboog in de lucht (én in de reflectie in het water!) en knalrood verlichte besneeuwde bergtoppen aan de horizon! Maar een plaatje zegt meer dan duizend woorden, dus hier volgt eervolle vermelding nummer twee van het weekend!

Elise was helaas geen getuige van al dit moois, aangezien ze aan het douchen was toen ik vertrok. Op weg terug kwam ik haar tegen, dus zijn we nog weer teruggereden naar de kade, maar het meeste moois was ondertussen al geweest… Na het ontbijt (met door Elise meegebrachte croissants) zijn we eerst naar de Huka Falls, net ten noorden van Taupo gereden. Het was daar door het koude weer echter zo mistig, dat je nog geen 20 meter ver kon kijken. Dus zijn we maar langs de oostkust van Lake Taupo naar het zuiden gereden. Dit bood wel een prima uitzicht.

Tongariro National Park

Het was in eerste instantie ons idee, om hierna via de westkust van Lake Taupo weer terug te rijden richting Auckland, met onderweg een aantal stops voor foto’s en korte wandelingen. Maar ten zuiden van Lake Taupo ligt zoals al gezegd Tongariro National Park — met daarin een aantal van NZ’s mooiste wandelpaden. We hadden ons al eens eerder in dit gebied verdiept, maar waren al snel tot de conclusie gekomen dat deze paden in de winter niet bepaald begaanbaar waren voor mensen zonder complete klimmersuitrusting. Elise had zich er eigenlijk al bij neergelegd dat we niet naar Tongariro zouden kunnen, maar aangezien we op weg naar het westen toch langs het Turangi Visitors Centre — met informatie over zowel de westkust van Lake Taupo als Tongariro — kwamen, besloot ik om daar eens te informeren of er ook wandelpaden waren die wél begaanbaar waren voor simpele studenten zoals wij.

Die bleken er zeker te zijn! En het weer was er nog prachtig ook! We besloten dus vrijwel meteen om de westkust van het meer te laten voor wat het was en zijn naar Whakapapa, een klein plaatsje midden tussen de twee grootste bergen van Tongariro (Mt Ruapehu en Mt Ngauruhoe) gereden. Hier zijn een aantal wandelpaden van een uur of drie die onder de sneeuwgrens liggen. We besloten om de Taranaki Falls Track te lopen. Dit pad voert langs een riviertje door open velden naar een mooie waterval en via een soortgelijke route weer terug.

Het pad was goed begaanbaar en voerde door een schitterende omgeving. We konden kilometers ver kijken; letterlijk het halve eiland over, want we konden Mt Taranaki (150 km verderop) prima zien! De rivier die we volgden was op veel plaatsen in de schaduw nog deels bevroren. Op zich logisch op zo’n hoogte, maar toch een rare gewaarwording. De waterval stort zich vanaf een zwart/rood/bruine rotswand naar beneden in een gebied waar je de beide grootste bergen kon zien. Erg fotogeniek! De wandelroute was absoluut de moeite waard!

Drie uur (en een hoop foto’s) later waren we weer terug bij de auto. Hierna hebben we nog een korte wandelroute naar een andere waterval gelopen en zijn we via dezelfde route weer terug gereden naar Turangi, om alsnog via de westkust van Lake Taupo terug te rijden naar Auckland. Ondertussen was het natuurlijk alleen al een paar uurtjes later, dus het grootste deel ervan hebben we in het donker gereden… Onderweg heb ik nog wel even een snelle maar goed vullende hap gescoord, want van weinig slaap en veel wandelen (en rijden; bijna 1000 km!) word je best moe!

Al met al was dit een van mijn beste weekenden in NZ; geweldig weer, geweldige natuur en een paar geweldig geslaagde foto’s als herinnering!